Bir alan bulduğunda orayla ne yaptığın daima anne ile ilk ayrılığı nasıl deneyimlendiğine dair izler taşır. Ekran hem bulunan bir alan hem de sürekli hazzı sağlayan ilk anne-bebek ilişkisine benzeyen bir alan olarak da öne çıkar.
Bebek anneyi izler onun gözlerinde nasıl göründüğünü merak eder, fark ediliyor mu anlamak ister, adını duymak ister. Yetişkin de ekrana yani ötekine bakar; nasıl göründüğünü merak eder, fark edilmek ister. Ekranda istediği gibi görünür, istediği şekilde iletişim kurar, istediği kişiye ulaşabilir, adını değiştirebilir, görüntüsünü iyileştirebilir.. Her şeyiyle tam hissettiği bir yer olur; eksiklik hemen yok edilir. Ekranın bu doğrudanlığı tam hissetmeye yani anne-bebek ikilisindeki eksik olan hiçbir şeyin yokluğuna benzer.
Ekran bağımlılığı geliştiren kişide bu bağımlılık annenin yokluğunda onu temsil eden bir nesneye tutunma biçiminde okunabilir. Bu durumda ekran, sadece bir araç olmaktan çıkar; annenin yerine geçen, bireyleşmeyi engelleyen bir “öteki” haline gelir. Ekran her ne kadar özgürlüğün olduğu bir alan gibi görünse de bir şeyin yokluğu her ne kadar özgürlüğü kısıtlayıcı ise bir şeyin fazlasıyla sürekli orada var oluşu da özgürlüğü kısıtlar. Sürekli ekranla birlikte olma bir tür ayrışamama, yani birey olmayı reddeden bilinçdışı bir savunma biçimi olarak düşünülebilir.
“Çocuk Psikanalizi Yıllığı 2022-2023/ Teknolojik Öteki: Ekran” kitabından faydalanılmıştır.
Görsel: Alex Vasey